Inclusie, een verhaal van dialoog

Auteur: Ann-Sofie Segers - Samen tot aan de meet Stad Antwerpen | Cultuur, sport, jeugd en onderwijs - Onderwijsbeleid - Verschenen in NM103, pagina 38-39

De stad Antwerpen organiseerde de inspiratiedag 'Exclusief Inclusief'. Met de inspiratiedag wil de stad Antwerpen leerlingen, ouders, leerkrachten, zorgcoördinatoren, directies, … inspireren tot verdere inclusieve acties in samenwerking met mensen uit het culturele veld, sportverenigingen en organisaties rond jeugd- & welzijnswerk.

Behalve een informatiedag was de dag tegelijk ook een ontmoetingsmoment tussen het onderwijsveld en deze partners die bijdragen aan de brede leer- en leefomgeving van jongeren en kinderen. Het thema inclusie werd dus ruimer bekeken dan enkel op onderwijsvlak.

De meer dan 500 aanwezigen konden deelnemen aan verschillende workshops. Eén van de workshops was ‘Samen school maken’, hierin zoomden ouders, leerkrachten en zorgleerkrachten in op ouderbetrokkenheid als een belangrijk aspect bij een inclusietraject. 

Carine Gentens van NEMA bracht samen met 2 andere collega-ouders het verhaal van haar zoon, Joshi. Carine heeft zich steeds sterk geëngageerd om het inclusie-verhaal van Joshi waar te maken. Ze was er bij op klasuitstappen, ze nam op een bepaald moment zelfs de rol van een afwezige GON-begeleider en persoonlijk assistent op en begeleidde haar zoon dagdagelijks op school. Na haar verhaal gingen de deelnemers aan de slag. We zetten hier enkele conclusies van de deelnemers uit de workshop op een rij.

Zowel ouders, beleidsmedewerkers als leerkrachten gaven aan dat betrokken ouders een absolute meerwaarde zijn voor een inclusietraject. Ouders zijn een bron van expertise en ervaring in het kader van de ondersteuningsnoden van hun kind. Ouders kunnen het leerkrachtenteam ook helpen kijken naar de krachten van de het kind in plaats van enkel te focussen op de handicap. Elk kind heeft recht op een ouder die de rol van ouder kan opnemen, het mag niet de bedoeling zijn dat er van ouders wordt verwacht dat zij de rol van GON-begeleider opnemen of alle euvels voor de school oplossen.

Daarenboven mag inclusie niet voorbehouden blijven voor bevoorrechte kinderen met ouders die zich zo sterk willen en kunnen engageren als Carine.

Als inclusie een grote meerwaarde is, hebben ook kinderen uit kansarme gezinnen recht op een dergelijk traject. Voor scholen ligt daar een extra opdracht om ouders te betrekken en ondersteunen.

In de groep was er bij heel wat mensen een grote bezorgdheid vanuit de scholen naar de ‘draagkracht’ van het schoolteam. Hoe zorgen we ervoor dat de leerkracht vaardig is in het omgaan met een diverse klas?

De deelnemers keken naar de mooie kansen die er nog liggen. Ouders en scholen vinden het erg belangrijk dat het helder is wat de ondersteuningsmogelijkheden voor scholen en voor ouders zijn. Het ondersteunend netwerk moet dus nog meer zichtbaar worden.

 

De deelnemers benadrukten dat ouderbetrokkenheid ook zit in heel eenvoudige dingen zoals het onthalen van ouders. Al vlug ervaart een ouder de sfeer in een school, al vlug voelen ze zich welkom of niet. Ouders verwachten van een school een open, professionele en nieuwsgierige houding naar hun kind en naar ouders. Anderzijds willen ouders ook een realistisch beeld van wat mogelijk is en waar de grenzen van het schoolteam liggen.

Het grote besluit is dat er een ‘eerlijke, open’ dialoog nodig is tussen ouders en scholen maar ook binnen de schoolteams. Een dialoog waardoor inclusie veel vaker mogelijk wordt en zo een verrijking betekent voor elk kind, elke klas en elke school.

FOTO – Carine Gentens (van Nema vzw) bracht samen met 2 andere collega-ouders het verhaal van haar zoon, Joshi.