Interview met de ‘zandloper’

Auteur: Luc Vlerick - Artikel verschenen in NM102 pagina 26-28

Ten voordele van Nema loopt Ronny De Cocker de Marathon des Sables in Marokko. Wij trokken op interview naar Sint-Denijs-Westrem op 16 december.

De Marathon des Sables: wat moeten wij ons daarbij voorstellen?

Dit is één van de zwaarste marathons ter wereld: 250 km lopen in 7 dagen in de woestijnen van Marokko. We vertrekken voor de 30e editie op vrijdag 3 april 2015 vanuit Parijs met 1300 deelnemers naar het tentenkamp in Marokko. Zaterdag is het briefing en controle van de rugzakken. We moeten namelijk 7 dagen zelf zorgen voor ons eten (shakes) en materiaal (slaapzak, slaapmat, gels, kompas, nachtlampje, ...). De organisatie zorgt enkel voor de tentenkampen en waterbevoorrading. Er zijn dus ook geen douches en sanitair. Het gewicht van de rugzak is tussen de 10 en 12 kg. Alles en iedereen wordt nauwgezet gecontroleerd.
Zondag start de eerste etappe van 30 km. De 3e etappe is het Koninginnennummer: 84km! Woensdag krijgen we rust om de spieren en eventuele wonden te verzorgen. Dan weer drie dagen lopen. Zondag en maandag mogen we twee dagen op hotel om te bekomen van ons avontuur. En op 13 april keren we terug naar Parijs.

 

Dat is een enorme onderneming.

Ja, en ik wil ook een goede tijd lopen, al is dat niet het belangrijkste. In mijn categorie van 50+ wil ik in de top 5 eindigen en van alle lopers samen (1300) bij de 100 eersten. Het parcours bestaat voor 30 % uit mul zand en rotsen - de rest is beter beloopbaar, er is de hoge temperatuur en de rugzak, waardoor de beste lopers hooguit 12 à 13 km/u halen.

 

Wat bezielt je om zoiets te doen?

Toen Tom Waes die marathon liep dacht ik: dat wil ik ook meedoen. In maart word ik 50 en als cadeau trakteer ik mijzelf op deelname.

 

Lijkt ons eerder een straf dan een cadeau, ook doordat je zelf alle kosten betaalt. En de voorbereiding moet immens zijn?

Ik ben al langer een hevig sporter, vooral met roeien en joggen. Als voorbereiding doe ik in eigen land mee aan een aantal lopen (o.a. strandlopen) en in de trainingen bouw ik de afstand en het gewicht van de rugzak stilaan op, naar 2,5 à 3 uur met 10 kg gewicht. Binnenkort neemt UZ Gent een simulatiekamer in gebruik. Die mag ik bij wijze van test en bekendmaking gratis gebruiken.

 

Je koppelt je prestatie aan een goed doel: waarom? En waarom Nema?

Dat is wel de traditie. Ik dacht eerst aan het Kankerfonds omdat mijn vader en zoveel bekenden van me aan kanker overleden zijn. Maar die organisaties krijgen al zoveel ondersteuning, ook van de overheid. Ik koos Nema omdat mijn dochter Jolien orthopedagogie studeert en dus te maken krijgt met mensen met een beperking en bovendien een studentenjob deed als persoonlijke assistent bij iemand met een spieraandoening die lid is van Nema. Als ik zag hoe levenslustig die is ondanks zijn beperkte mogelijkheden was ik snel zeker van mijn keuze. En ik heb ook Antonio leren kennen, die ik enorm apprecieer en die ik ondertussen een vriend mag noemen.

 

Je hebt in Nazareth op een halve marathon Antonio in zijn rolstoel vooruitgeduwd en in Nederland op een hele marathon. Waarom deed je dat?

Ik wou met die stunts in de media komen om zo de aandacht te trekken op mijn deelname aan de Marathon des Sables en ook op Nema door er een persoon met een spieraandoening bij te halen en zo meer sponsors te kunnen aantrekken. En dat is aardig gelukt: een reportage op de Oost-Vlaamse televisie en artikels in allerlei kranten.

 

En ook doordat je die marathons ongelooflijk snel liep: 1u33 in Nazareth en 3u36 in Nederland: zelfs zonder rolstoel is dat voor een amateur een mooie tijd. Je bent bovendien in beide races gevallen!

Ik had me inderdaad bezeerd en voelde ook rug- en spierpijn achteraf, doordat ik met die rolstoel een andere houding aanneem. Maar bij mij gaat dat over, bij mensen met een spierziekte niet.

 

Hoe kom je dan aan centen voor Nema?

Ik vraag aan familie, vrienden, buren, zakenrelaties om te sponsoren. Er is al heel wat gestort. Vanaf 40,00 euro op de rekening van Nema (BE48 7470 2099 0827) krijgt de sponsor een fiscaal attest. Digim@x Gent drukt gratis 1.000 flyers die ik ter plaatse verspreid en die via e-mail het land kan rondgaan. Van Timothy Fashion krijgt Nema een percentage van hun omzet van twee weken. Ik krijg ook geschenken en waardenbons die zullen gebruikt worden als prijzen in de pronostiekwedstrijd. Voor 2,5 euro (1cent per km die ik loop) kan iedereen een gok wagen in welke tijd ik de marathon uitloop. De prijzen worden uitgereikt op de afsluitingsbenefiet op 2 mei 2015 in Sint-Denijs-Westrem. Dat wordt een feest met steak-frites en optredens, allemaal ten voordele van Nema.

 

Hoe reageren al de mensen die je daarover aanspreekt?

Heel positief: iedereen vindt het een sympathieke stunt. Er is een Facebookpagina 'Ronny loopt Marathon des Sables voor Nema' waarvoor we zoveel mogelijk likes verzamelen om zo ook alweer sponsors aan te trekken. Op veel andere sites staan links, bv. op die van de Belgische roeibond.
We merken ook dat mensen erover praten, niet alleen over de marathons, maar ook over spierziekten, over mensen die ermee te maken hebben, over de consequenties voor die personen en hun omgeving. Ze staan er even bij stil. Dat is goed, niet alleen voor de financies. Het evenement draagt zeker ook bij tot een ruimere vertrouwdheid met Nema en met spierziekten.
David Troch, de Gentse stadsdichter, heeft voor mij een gedicht geschreven, ‘Zandloper’.

 

Hoe kunnen we je marathon ondersteunen, volgen, sponsoren?

Je kan deelnemen aan de pronostiekwedstrijd (2,5 euro per gok). Het rekeningnummer daarvoor is BE33 8906 8414 2546. Je kan sponsoren op Nema’s rekening BE18 7370 2204 0665 met vermelding van de marathon. Op Facebook, ook via Nema’s website, kan iedereen de voorbereiding en de loop volgen. Je kan 2 mei vrijhouden voor de afsluiter.

 

Ronny, bedankt voor je tijd en voor het initiatief. We wensen je alle succes toe in de verdere voorbereiding en vooral ... geen blessures!


 

zandloper

als een jakhals die zijn prooi wil verschalken,
plant hij zijn lichte trend in het zand. hij jaagt
de einder na. dagenlang blijft die een eendere

woestenij alsof hij al die tijd alleen maar
in ijltempo ter plaatse heeft getrappeld, zweet
zonder reden bij beken aan zijn voeten stond

elke pas neemt hem op de korrel, weegt meer
dan de vorige. toch bijt hij zich vast, bewijst
hij: er is geen grens aan wat een mens kan.

Dit gedicht schreef ik voor Ronny de Cocker uit de Gentse deelgemeente Sint-Denijs-Westrem. Over een paar maanden neemt hij deel aan Marathon des Sables ten voordele van Nema, Vlaamse Vereniging Neuromusculaire Aandoeningen.

www.davidtroch.be