Muscles for Life

Vooraf - In het brein van Sander en Stijn krijgt langzaam een idee gestalte om in het kader van Music for Life van radio Stubru een evenement op poten te zetten t.v.v. Nema, en dat met en door mensen met een beperking. Muscles for Life wordt geboren: een rolstoelestafette van de ene naar de andere grens van Vlaanderen.

Een berg werk wacht hen. Een route digitaal uitstippelen en later verkennen (bedankt Luc VH en Claude), aanpassen en uitschrijven. Website aanmaken, deelnemers zoeken die op hun beurt sponsors aanspreken, adverteerders aantrekken (bedankt AMB, HMC, ING/Elvee, Planza), enz. Er komt altijd veel meer bij kijken dan verwacht. Stubru informeert geïnteresseerd en maakt afspraken.

 


 

Music For Life 2013, dinsdag 17 tot maandag 23 december
Rolstoelestafette van Oostende naar Lanaken

Dag 1 (Oostende - Knesselare)

6.30u het bed uit, boterhammetjes smeren voor onderweg, soep opwarmen voor de thermos. GPS, tablet, GPS-tracker (bedankt, Wouter), de wegbeschrijvingen, enz. de wagen in die het hele traject zal volgen. Sander zal het helemaal meestappen of meefietsen.
De BASE-reclame op de dijk in Oostende wordt tijdens de ochtendschemering geënterd door de Nema-spandoeken van 2 op 4 m. Herr Seele, creatieve duizendpoot, helpt ons met een koord uit zijn camionet. Geïnteresseerd stelt hij 100 vragen over Nema en NMA’s. Stubru wil nu rechtstreeks op de radio – maar niet iedereen is er. Geen nood: Herr Seele legt de actie uit en laat het startsignaal klinken (geloof dus nooit meer wat je op de radio hoort!).

Kimberly – het fotogenieke gezicht van Nema en nu ook de filmster - komt er aan, helemaal uit Steenokkerzeel, met supporters. De fakkel – Oostendse zeevruchten, gekocht bij Moeder Babelutte – op de schoot, de wegwijzer ‘Lanaken 238’ (km) staat klaar. De Stubru-filmploeg geeft aanwijzingen. Herr Seele speelt zijn rol voortreffelijk bij deze tweede start. Een persfotograaf komt toe. En nu pas de echte start. Wat motregen bederft de pret en het enthousiasme niet.
In de Molendorpkaai haalt papa Claude versgebakken cakes uit. Een meneer (zit hij in een rolstoel?) zwaait geamuseerd vanuit zijn living.
Nog meer sportievelingen, die ze heeft leren kennen op skivakantie, komen aansluiten. Langs de vaart begint de tijd te nijpen: nog 20 minuten vóór Maya vertrekt en Kimberly heeft nog enkele km voor de wielen. De stoere meid wil van geen instappen weten. Met haar entourage rijdt/stapt ze verder door. Sander gaat met fiets de volgwagen in. We rijden naar de Paddegatstraat in Jabbeke.

Daar staat Maya omringd door supporters en geëquipeerd al klaar.
Een kleine spruit in het gezelschap mag even op de schoot. Voor de foto wuift ze hartstochtelijk (niet voor Sander, wel voor de voorbijrazende trein in haar vizier). Maya rijdt een heel stuk langs de Vaartdijk waar de volgwagen niet op mag. Verderop komen we weer samen. Een plaspauze is nodig, aan een tankstation – de dames moeten er toch wel voor betalen zeker!
De regen stopt, maar het blijft koud voor wie niet beweegt boven de rijdende wielen. De lange Legeweg is smal maar heeft gelukkig om de 100 m en uitwijkplaats.
Maya is sneller dan een bij: een half uur vóór tijd is zij op de wissel in Varsenare. Ze moet de welgekomen dampende frietjes in de ‘Comptoir’ even laten staan om buiten de zeevruchten door te geven en te poseren voor de foto met wegwijzer.

Rudy (met elektrische rolstoel) neemt de fakkel over. Broer Hans blijft in de auto bij buurman-chauffeur, Vicky rijdt mee met de fiets. Rudy, nog ziek in het weekend, had bijna verstek moeten geven. Niet te merken nu, want het gaat snel, ook door de straten van Brugge (langs de rand weliswaar). Hoe kan het anders: supporters van Club Brugge trainen even hard als de spelers!

Aan de Pannenhuisstraat gaat het fakkelzakje van broer naar broer. De wegwijzer naar Lanaken (204) weegt terwijl Sander zijn smartphone instelt. Elke foto gaat direct naar Stijn – soms na herhaald doorsturen. Hij zet die direct op facebook. En door de GPS-tracker kan iedereen op de website perfect volgen waar de deelnemer zich op elk moment bevindt. Wonder van techniek – als die werkt, sneller dan vliegensvlug (en nu eens goed gebruikt)!
Hans’ traject is vooral de N337, gelukkig met meestal een degelijk fietspad. Op 1,5 km van Knesselare is de kerk al in zicht, het eindpunt van de eerste dag. De straatlichten gaan aan.
In het café naast het Gemeentehuis (vindt Sander heel praktisch) – we kunnen binnen langs een poort via de rokerstent – nog een boeiende, open babbel met de twee mannen en hun volgers en wij dan de auto in.

Thuis wacht zoals elke dag een warme maaltijd (dank je, Magda) en worden foto’s en filmopnames bekeken en geselecteerd.

 

Dag 2 (Knesselare - Lochristi)

Vandaag haken we de aanhangwagen met de spandoeken aan.
Google Maps gaf 34,7 km aan. In de praktijk zal dat 38 km zijn. Eén sportman wielt dat hele traject af, van 9.00 tot 16.30 uur: Tom, begeleid door de stappende oom en Annie. Sander haalt wandelend bovendien allerlei toeren uit voor foto en film.
We zijn er gerust in: Tom heeft al de dodentocht (100 km) doorstaan. (Een andere dodentocht was het ongeval waarin zijn ouders omkwamen - Tom was toen drie.)
Na 6 km/u zien we de zon. Het is 7,5°C. We vinden plasmogelijkheid in de Aldi in Zomergem. We eten onze boterhammen op de stoep.
Tom stopt af en toe om de rug te strekken – goed voor de stappers die de 6/u net niet halen. In de namiddag bereikt de temperatuur 10,5°C.
Auto’s passeren – één haastige kwade meneer toetert – denkt wellicht dat ik een ordinaire reclamemaker ben.
De veerboot van Langerbrugge brengt afwisseling: even laten meedrijven. Nog 5,5 km. We zitten op schema.
Met vreugde- (soms ook leed-)kreten houdt Tom er de vrolijkheid in. Mooi om zien hoe Tom, die het wellicht ook lastiger krijgt, Annie aanvuurt. ‘k Ben een en al bewondering, ook voor Annie en voor Oom (66 en met heupprothese!). De stappers willen van geen instappen weten: “muscles for life” ondervinden ze aan den lijve.  
Naar de eindmeet toe zwaaien meer kennissen ons toe of stappen even mee. In de Picasso-tent geven een hele schare vrienden, familie en kennissen Tom en Co een warm welkom. Daar is al een drink bezig, met wafels en hot-dogs, vanaf 14u. Die zal nog tot laat in de avond voor gezelligheid zorgen, allemaal ten voordele van Nema. Bedankt Tom en medewerkers voor die 700,00 euro extra!

 

Dag 3 (Lochristi - Ruisbroek)

We klikken de kar met spandoeken op de Picasso-parking opnieuw aan en verwelkomen Eddy en zijn vader (die met de wagen volgt). Zijn auto hangt vol affichettes van Muscles for Life. Het beetje regen koelt de goesting niet. Sympathieke Anne sluit kort na het vertrek al fietsend aan.
Denk niet dat kinbesturing en snelheid niet samengaan! Tijd genoeg dus voor guitige Eddy om even te stoppen aan de riante villa van een bekende en een affichette met een persoonlijke boodschap en oproep tot sponsoring te bussen. Een klein uur vóór schema komt Eddy in Lammeken in Lokeren aan. De uitbaatster van café ’t Lammeken is aan het schoonmaken maar vind het geen probleem ons toch te serveren. Ze vindt het niet erg dat de rolstoelwielen haar werk tenietdoen. Blijkt dan nog een rolstoeltoegankelijk café met logo te zijn: allen daarheen!

Maggy en geleidehond Deos arriveren met ouders en familie. Na een drankje en de klassieke wissel met wegwijzer snort het gezelschap op weg. Ze glippen door de overweg – met de volgwagen moet ik de trein afwachten. Wat gaat het weer snel!
Kettingbreuk bij een fietser - geen nood: de fiets gaat een volgwagen in, bij een kennis in de buurt haalt ze een andere fiets en sluit weer aan.
Een uur vroeger dan voorzien komen we bij het wisselpunt aan het kasteel Blauwendael in Waasmunster: een prachtig decor voor een heerlijk soepmoment en enkele shoots.

Door fileleed komt zus Katty later, en dus precies op tijd aan. Nogal vooruitziend van ons om ruim te rekenen! Dezelfde fietsende begeleiders rijden verder mee (een verwarmend vocht verhoogt de gezelligheid) en ondervinden de wispelturigheid van Vlaamse fietspaden of wat ervoor moet doorgaan.
Beneden de brug over de Schelde in Temse moet de auto een omweg nemen om erover te geraken. We nemen ook de zeilen af (we mogen er niet meer dan 30/u mee rijden). Afspraak in de Hingenesteenweg in Bornem. De wielers zijn er niet veel later dan de volgwagen.
15.45 u komen we aan bij de kerk in Ruisbroek en rijden de helling op – voor de gelegenheid is de volgwagen ook ceremoniewagen. Dat mooie zicht voor de foto mogen we niet missen. Een dag van 44 km zit erop, tot onze opluchting veilig en wel. Bij een warm soepje of frisse pint nemen we afscheid.

 

Dag 4 (Ruisbroek - Boom)

Door de vraag van Studio Brussel dat de estafette die dag in De Schorre in Boom zou aankomen, kan er vandaag niet veel gereden worden.

Stijn neemt de 4,9 km voor zijn rekening. En dat blijkt meer dan genoeg te zijn: ondanks zijn handverwarming krijgen zijn vingers het al vlug te koud om nog zelf de mini-joystick te bedienen. Meestapster Lotte neemt de besturing over.
Sander moet die voormiddag werken (ICT-ers zijn wel eens vaker onmisbaar) en kan dus pas onderweg aansluiten. Met die bruggen en grote wegen rond Boom is het niet simpel om elkaar (rolstoel en volgwagen) niet mis te rijden. Een foute straatnaam op de wegbeschrijving zorgt voor enkele extra km (goed dat het bij de organisatoren zelf gebeurt). Niet zo erg: we halen De Schorre op het afgesproken uur, melden ons bij de stand ‘Acties’ van Stubru en worden om 16.45 u geïnterviewd door Stijn Van De Voorde, rechtstreeks op radio en TV. Stijn (de onze) en Sander doen dat goed. Ze leggen de nadruk op de nood aan assistentie voor personen met een handicap. Terecht fier kondigen ze ten slotte aan – vooral voor de luisterende en kijkende deelnemers en sponsors thuis – dat op dat moment 15.000 euro voor Nema op de rekening staat.
Twee ons onbekende dames zijn blijkbaar gepakt en stoppen ons 10 euro voor Nema in de handen. We blijven nog even hangen op het terrein, met een hapje en drankje.

 

Dag 5 (Boom - Booischot)

Julie, dochter van voorzitter Robert, start ’s morgens in de Schorre. Al vóór 8.30 u staan we klaar met volgwagen en spandoeken op de parking. Julie wordt verwelkomd door een schare supporters. Een verrassing wacht hen: de handelaars van de Stationsstraat in Sint-Niklaas brengen een cheque van 1350 euro! Ze mogen rechtstreeks op antenne en bekomen zo extra aandacht voor hen en voor Nema.
9.15 u: de stoet vertrekt langs de Kapelstraat: Julie in haar rolstoel, Robert op een scooter, en een groep joggers - collega’s van Robert - voor het spandoek van Nema: mooi.
10 u: pauze met lekkere cake van mama Kathleen.
We rijden recht naar het centrum van Duffel langs meestal brede fietspaden. Julie bijt door – kop op (al moet je dat figuurlijk nemen want de schommelingen op de weg doen haar hoofd vaak scheefzakken). “Goe bezig, Julie” op een doek onderweg helpt daarbij. In Duffel komt Gina meegestapt/gejogd – een emotioneel moment.

Op het einde van de Hondiuslaan staan om 11.15 u Peter en vader Stephan al klaar om de snoepfakkel over te nemen. Hij heeft meer dan 16 km voor de boeg, niet min voor een manuele rolstoel. Hij heeft getraind, want wil niet geduwd worden en rekent op 5km/u. Met een tweetal soeppauzes erbij wordt dat 3,5 uur stappen. Er wordt dan ook niet getreuzeld.
De wind blaast strak, gelukkig deels in de rug. De volgwagen neemt een lange omleiding. Gelukkig kan de rolstoel via een korter baantje de wegonderbreking omzeilen. De verkenning vooraf bewijst zijn nut.
Moeder Lou komt erbij op de Heistsebaan en stapt mee. Peter zet schitterend door, houdt zijn snelheid aan en wil van geen pauze meer weten. Even verder moet hij wel halt houden voor een aankomende trein.
Tijdig naar de opvolger gebeld dat we wat later zullen arriveren. “Geen nood, we zitten warm in het stationsgebouw”.

Lies wacht ons al op aan het station van Heist-Op-Den-Berg. Zij neemt in haar rolstoel de volgende 8 km voor haar rekening, samen met haar vriend, een tiental medestappers en twee honden. Door een foutje van ons loopt de groep een eind de verkeerde weg op. Geen nood: zij kennen de streek en vinden een alternatieve weg naar het uitgestippelde parcours, de Zonderschotsesteenweg. Dat is niet de eerste en laatste mij onbekende wijk of Dorp.
16.20u: de vallende duisternis maakt lichten op de rolstoel niet overbodig. Nog even doorzetten. De meegemaakte druppels (van en voor de stappers – taboe voor de volgwagen) helpen.
16.40u: aankomst op het plein aan de kerk van Booischot. Moe en tevreden nemen we afscheid.

 

Dag 6 (Booischot - Herk-De-Stad)

Om 9.03u reeds vertrekt Nancy. De regen kan haar enthousiasme niet temperen. Ze vindt dat een rolstoelestafette in een echte rolstoel moet worden afgelegd. Na de foto wordt ze wijs en stapt over in haar scooter, in de rolstoel zou ze de 17 km nooit in anderhalf uur kunnen afhaspelen. Jonge meid Britney vergezelt haar op de fiets. Marco en familie supporteren vanuit de wagen of aan haltes onderweg. Op een stukje van het traject rijdt Marco’s zoon mee op zijn step, en het nog kleinere zusje mag een eindje mee op de schoot van Nancy: prachtig!
7,5°C en nog wat motregen beletten Nancy niet om stipt op tijd aan het wisselpunt in Averbode te zijn.

Daar staat Katja (en ja, met kattemuts) in het gezelschap van Jasmijn (die met haar wagen zal volgen) en drie fietsers. We vertrekken om 11.45u.
De wegonderbreking van de Reppelsebaan was voorzien, maar niet dat het nu moeilijker was om erdoor te komen. Even gaat het gezelschap de andere kant op en is er wat heen en weer getelefoneer (want ook Stijn ziet via de tracker de vergissing).
Enkele km voor het eindpunt stelt Katja vast dat een van haar spatborden verdwenen is. We vermoeden dat de schilderachtige maar vrije steile en wat hobbelige Holleweg naar Diest toe de schuldige is. Inderdaad wordt achteraf daar het verloren voorwerp gevonden.
We halen Halen nog wat vroeger dan voorzien. Deze 15 km waren de natste van allemaal, maar dat deerde goedgeluimde Katja (nochtans enkele dagen ervoor nog ziekjes) niet.

Aan de Fonteinstraat gebeurt de wissel. Els is er, samen met man en moeder en nog veel andere mensen en 2 honden, het grootste gezelschap, schat ik. Het lijkt wel een betoging (voor het goede doel, nergens tegen).
Het stuk op de brede N2 wordt even onderbroken voor een warmesuikerwafelstop. Dat doet deugd!
Om 14.10u bereiken we het eindpunt voor vandaag, de hoek van de Diestsesteenweg en de Guldensporenlaan in Herk-De-Stad. De trappen van het imposant gebouw daar zijn net groot genoeg voor de afscheidsfoto bij zon en dikke wolken. ’t Was goed dat we wat vroeger stopten op deze 22 december, kortste dag van het jaar.
We spoelen de dag door in een café, nemen de spandoeken af, haken de aanhangwagen aan en rijden de 122 km naar huis toe.

 

Dag 7 (Herk-De-Stad - Lanaken)

Twee volgwagens en drie fietsers in tenue komen aan op het grote kerkplein. Even later arriveren Antonio en nog een schare supporters. De fietsers zijn ex-collega’s van ‘in den bouw’, die ons vertellen wat voor een ‘beer’ hij was, die alles kon tillen. Direct zit de zuiderse sfeer erin. De handbike wordt in elkaar gezet. Om 9u10 zet het karavaantje zich in beweging. Maar goed dat Antonio veel tijd gekregen heeft om de 14 km te overbruggen: hij stopt – zo door hem gepland – aan een ruim café. Nog meer supporters komen erbij. We toosten op Antonio. We genieten mee van de moppen in dit aangenaam, uitbundig gezelschap. We hebben alle tijd.
En dan hop op weg, langs de N2 en rond Hasselt: geen sinecure, maar een kolfje naar de hand van de mannen uit de streek. We komen een uur voor aflossingstijd aan. En pech: geen café in de buurt daar op de Genkersteenweg. Antonio’s broer arriveert met een fles jenever. Nog meer kennissen komen aan: wat een gezellige bende!

Peter arriveert met collega Patricia. Nadine komt al eens proeven van de sfeer. In een uitgelaten sfeer overhandigt Antonio hem de zeevruchten. Nog even wachten op Peters broer die meerijdt, wat tijd geeft voor een aangename en leerrijke babbel.
5 na 12 vertrekken we. Ook een nichtje en haar vriend stappen een heel eind mee. Antonio wil van geen ophouden weten en handbiket mee tot hij opgepikt wordt om te gaan eten.
Peter krijgt een mooi traject langs het Albertkanaal. Hij wil beslist niet geduwd worden, ook en zeker niet op de lastige helling aan Het Sas. Niet voor niets heeft hij getraind en dan ontdekt dat zo’n wandeling (en naar buiten komen) deugd kan doen. Vóór we aan de boomrijke Vossenbegstraat komen wordt Peter overvallen door een groepje belrinkelende vrouwelijke collega’s. En uitgerekend op dat moment krijgt Sander telefoon van radio 2 voor een rechtstreeks interview. Peter laat hem het woord. Hij doet dat weer schitterend, legt de nadruk op wat mensen met een handicap net zoals iedereen niet allemaal vermogen.

13.15u: op de Hasseltweg in Bokrijk staat Frank klaar met een schare supporters rond zich. Hij zal de 21 km handbikend overbruggen. Hij heeft de km’s van Joëlle (die door omstandigheden moest afhaken - wat jammer) erbij genomen.
Franks moeder (bezorgd uiteraard) en de vader van een vriend loodsen ons door Genk. Op enkele nijdige hellingen is een duwtje nodig: anders gaat Franks hart al te fel tekeer. Hij (die al twee keer de Mont Ventoux opgereden is) bekent dat hij had moeten trainen. Maar even verder slaat Sanders hart over als Frank bijna wordt aangereden door een auto die van links komt en de lage handbike niet had gezien. Onafleidbaar voor een drankje, voorbij elke frituur, fietst hij verder door op het lange stuk N77 naar Lanaken. Sander is wel verplicht zijn boterhammetjes fietsend te verorberen.
We kijken verbaasd op als Els, die gisteren aan de slag was, ons inhaalt. Maar doordat Frank meer km deed dan eerst voorzien, stond Els met een bijna lege batterij. Dus Els de volgwagen in, fietsende man en kinderen die achterop waren verwittigen, en de laatste km naar de wissel samen meevolgen – eens niet alleen in de auto. De scooter wordt later wel opgehaald.

Om 15.40u, in Bessemer (Lanaken) start het laatste traject. Die eer valt Nema’s ijverige en geliefde secretaresse Nadine te beurt. Zoon Kyrian en enkele vrienden zorgen voor gezelschap. Antonio en Frank krijgen er niet genoeg van en rijden ook die laatste 5 km mee. Het weer zit mee maar de avond is niet tegen te houden. Waar het veilig fietspad ontbreekt rijdt nu een auto voor en één achter. In Lanaken centrum komt een politiecombi de rij sluiten.

17.00u: het lijkt wel of Lanaken door een legertje wordt ingenomen. Nadine en haar gevolg komen aan bij de monumentale aankomstboog (bedankt, PubliAir) die Sander op het Kerkplein ondertussen had opgezet. Heel veel familie, vrienden en kennissen en ook deelnemers Nancy, Els en Katja zijn van de partij. De burgemeester van Lanaken ontvangt iedereen in het gemeentehuis met een speech en een drankje. Ook kranten en radio 2 zijn er.

Muscles for Life is voorbij. Een succes. Een warm evenement, door mensen met een beperking die tonen dat ze voor niemand hoeven onder te doen. Een sportieve prestatie. Zovele deugddoende ontmoetingen. Goed voor Nema’s bekendheid. Een onverhoopte opbrengst (18.800 euro) Een veilig verloop.

Bedankt organisatoren, deelnemers, supporters, sponsors!

Beleef het allemaal nog eens mee op www.musclesforlife.be.

Verslag Luc Vlerick